Er klinkt een lied in mij

In dromen, waar gevoelens gadeslaan,
verstilt de tijd. Er klinkt een lied in mij.
Een schouwspel zonder woorden komt
nabij met beelden van een ander soort bestaan.

Signalen komen uit het brein vandaan.
De beelden maken mijn gedachten vrij.
Ik sta op afstand aan de overzij
en wacht, maar zie ze nimmer verder gaan.

Een leven zonder droom verschraalt.
De kunst in schouwend denken intrigeert

als deze expositie zich herhaalt.
Ik ben passant, een ander regisseert
tot alles weer bij ochtendgloren straalt
en mijn vertrouwde leven wederkeert.

Kunst is een stap van de natuur naar het oneindige.
[Kahlil Gibran]